Fringer | คนชายขอบ

มิุถุนายน 2550: โฆษณารณรงค์ของคณะกรรมาธิการประชาสัมพันธ์และเผยแพร่ สภาร่างรัฐธรรมนูญ ในหน้าหนังสือพิมพ์ ก่อนที่จะถูกทักท้วงวิพากษ์วิจารณ์จนยอมแก้ไขเป็น “19 สิงหาคม 2550 ลงประชามติรัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2550″ (ที่มา: จำไม่ได้ เซฟเก็บไว้นานแล้ว)

พฤษภาคม 2551: โฆษณารณรงค์ของรัฐบาลทหารพม่า หน้าศาลากลางเมืองย่างกุ้ง โดยป้ายนี้เขียนว่า “การลงมติ ‘เห็นชอบ’ เป็นหน้าที่ของพลเมืองแห่งวันนี้ ขอให้พวกเราลงมติ ‘เห็นชอบ’ เพื่อผลประโยชน์ของชาติ” (ที่มา: ประชาไท)

Popularity: 1% [?]

ขอเชิญร่วมบริจาคเพื่อช่วยเหลือเพื่อนบ้านของเราเอง ที่กำลังประสบความเดือดร้อนแสนสาหัสจากพายุไซโคลนนาร์กิสได้ีที่ Give to Burma หรือ Avaaz.org หรือ Free Burma Fund (UK) (คิดว่าเชื่อได้ว่าเงินบริจาคจะถึงมือผู้เืดือดร้อนจริงๆ เพราะเป็นเครือข่ายพระสงฆ์ในพม่า โดยเฉพาะ International Burmese Monks Organisation ที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนการลุกฮือขึ้นประท้วงรัฐบาลทหารของพระพม่า ผู้เขียนเคยบริจาคให้ Give to Burma เมื่อปีที่แล้วและได้รับอีเมล์และลิ้งก์รูปถ่ายยืนยันว่าความช่วยเหลือได้เิดินทางไปถึงมือชาวพม่าีในประเทศ ผ่านเครือข่ายพระสงฆ์)

น่าแค้นใจและเศร้าใจมากกับพฤติกรรมไร้มนุษยธรรมของรัฐบาลทหาร ที่ทำแค่แจกจ่ายอาหารประทังชีพให้ประชาชนแบบ “ไม่เพียงพอ” และ “ขอไปที” อย่างน่าเกลียด แถมยังไม่ยอมให้องค์กรต่างชาติจากโลกตะวันตกเข้าไปช่วยประชาชน ทั้งๆ ที่ถ้าทำเพียงแค่นั้นก็พอแล้วที่จะทำให้ประชาชนเกลียดเผด็จการทหารน้อยลง ทำแบบนี้ทั้งใจแคบทั้ง paranoid มากๆ

อย่างน้อยก็หวังว่าเรื่องนี้จะช่วยจุดประกายเร่งปฏิกิริยาให้ประชาธิปไตยมาเยือนพม่าเร็วกว่าเดิม จะหวังให้รัฐบาลอาเซียนทำอะไรก็ไม่ได้ เพราะนโยบาย “constructive engagement” ที่อาเซียนใช้กับรัฐบาลทหารพม่าก็เป็นแค่ศัพท์สวยหรูที่ความหมายจริงๆ คือ “ถ้ามึงยอมให้กูได้ประโยชน์จากประเทศมึง กูก็จะไม่แคร์ว่ามึงจะกดขี่ประชาชนขนาดไหน” เท่านั้นเอง :/

Popularity: 1% [?]

[ขออภัยนักเรียน กธ.301 ที่อาจารย์ยังไม่ได้โพสเล่าความประทับใจจากการสอนที่เคยบอกว่าจะเขียนภายในปลายเดือนที่แล้ว ด้วยเหตุว่าตอนนี้ยังอยู่ในสภาพหดหู่กับบรรยากาศการเมือง/สังคม และสื่อกระแสหลักหลายค่ายที่แบ่งขั้วและปลุกปั่นอารมณ์เกลียดชังของคนอย่างไร้จรรยาบรรณ จะพยายามเขียนเล่าเรื่องวิชาเราให้อ่านในเร็ววันนี้]

สืบเนื่องจากโพสที่ “ร้อนแรง” ที่สุดตั้งแต่เปิดบล็อกนี้มา และคำถามของเพื่อน (tON) ที่น่าคิด (แต่น่าเศร้าที่ไม่ค่อยมีใครถาม ซึ่งผู้เขียนมองว่าเป็นหลักฐานอีกชิ้นหนึ่งที่ตอกย้ำปัญหาความ “ไร้วุฒิภาวะ” ของสังคมไทย) ว่า เหตุใดจึงไม่มีใครประณามคนที่ทำร้ายคุณโชติศักดิ์? ผู้เขียนอยากแบ่งปันบทความอีกชิ้นหนึ่งของ อจ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ เพราะคิดว่าทั้ง “ตรงประเด็น” และ “มองทะลุ” เป็นอย่างยิ่ง (และขอแนะนำให้อ่านบทความเรื่อง “การสร้างความเป็นไทยกระแสหลัก และ “ความจริง” ที่ “ความเป็นไทย” สร้าง โดย รศ. สายชล สัตยานุรักษ์ ประกอบ สำหรับมุมมองที่กว้างกว่าขอบเขตของบทความนี้)

เมื่ออ่านจบแล้ว อยากเชิญชวนให้ทุกท่านลองตอบคำถามของ อจ.นิธิ ท้ายบทความ - “ประชาชนมีพลังพอจะเข้าไปแก้ไขเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมของสังคมได้หรือไม่ ถ้ามีไม่พอ ทำอย่างไรถึงจะมีพอ” ไว้ในคอมเม้นท์ท้ายโพสนี้ค่ะ

……

วัฒนธรรมความรุนแรง
นิธิ เอียวศรีวงศ์

ความรุนแรงเป็นส่วนหนึ่งของทุกวัฒนธรรม รวมทั้งวัฒนธรรมไทยด้วย

ในแง่หนึ่ง ความรุนแรงเป็นเครื่องมือ คือใช้ความรุนแรง ไม่ใช่เพื่อความรุนแรง แต่ใช้เพื่อเป้าหมายอย่างอื่น เช่น ใช้เพื่อเอาชนะในความขัดแย้ง, ใช้เพื่อปราบปรามคนชั่วหรือคนดื้อ, ใช้เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี, หรือแม้แต่ใช้เพื่อ “สันติภาพถาวร”

ในแง่นี้แหละครับที่สันติวิธีเสนอเครื่องมืออื่นเข้ามาแทนที่ พร้อมทั้งพิสูจน์ว่ามีประสิทธิภาพมากกว่า, สูญเสียน้อยกว่า และได้ผลยั่งยืนกว่าความรุนแรง

(ผมควรวงเล็บข้อสังเกตไว้ด้วยว่า สันติวิธีก็เป็นส่วนหนึ่งของทุกวัฒนธรรมด้วยเหมือนกัน)

ความรุนแรงในแง่ของเครื่องมือนั้น ผมคิดว่ามีในทุกวัฒนธรรม และเพราะมันเป็นวัฒนธรรม จึงอาจเปลี่ยนแปลงไปได้ตามแต่เงื่อนไขทางสังคมด้วย เช่น อาจใช้บ่อยขึ้นหรือใช้น้อยลง ตลอดจนให้ความหมายใหม่แก่วิธีการที่รุนแรงให้แรงขึ้นก็ได้ ให้มองไม่เห็นก็ได้ หรือให้ความหมายใหม่แก่ผู้กระทำความรุนแรงและเหยื่อก็ได้

คงไม่ต้องพูดกันยืดยาวก็มองเห็นอยู่แล้วว่า วัฒนธรรมไทยนับแต่โบราณมาจนถึงปัจจุบัน ไม่เคยปฏิเสธความรุนแรงในฐานะเครื่องมือ พึงใช้ในเงื่อนไขที่แตกต่างกันไปในแต่ละยุคสมัยเท่านั้น
Read the rest of this entry »

Popularity: 1% [?]

หลังจากที่ไปเล่น freeze ห้านาทีมาเมื่อสัปดาห์ก่อน คุณโปจิ, PaePae, Jedineko และท่านอื่นๆ ที่ร่วมกันจัดกิจกรรมนี้ก็ได้ edit วีดีโอเสร็จแล้ว:

เวอร์ชั่นที่ยังไม่ได้ตัด:

อ่านคำบรรยายสถานการณ์บางตอนกับประวัติการ “เล่น” ในที่สาธารณะแบบนี้ได้ในโพสของต้น (เืพื่อนที่ไปด้วยกัน)

วันนั้นสนุกมากๆ แต่เสียดายที่ตากล้องทั้งหลายไม่ได้เก็บภาพอาการ “งง” ของคนเดินไปมาเท่าที่ควร (ก็เข้าใจได้นะ สงสัยมัวแต่ถ่ายเพื่อนๆ ตัวเองด้วยความตื่นเต้น ) ผู้เีขียนก็อยู่ในนั้นแวบเดียว …คนใส่เสื้อสีดำกางเกงลายหมากรุก freeze ในท่าขยับแว่นด้วยมือซ้ายตรงลานน้ำพุหน้าสยามพารากอน เห็นแต่ข้างหลัง ท่า freeze ดูดโค้กที่สถานีรถไฟฟ้าหน้ามาุบุญครองไม่ติดมาเลย เสียดาย …สงสัยคราวหน้า(ถ้ามี)จะต้อง freeze ในท่าที่ทรมานกว่านี้ เช่น ท่าเขกหัวเพื่อน ท่าวิ่ง ฯลฯ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากตากล้อง ฮ่าๆ

ใครที่อยากสละเวลามาเล่นสนุกๆ แบบนี้ ขอเชิญร่วมเป็นสมาชิก Thai Viral Video Project ตอนนี้เริ่มมีการแชร์ไอเดียสำหรับกิจกรรมครั้งต่อไปแล้ว

Popularity: 2% [?]

อ่านข่าวคุณโชติศักดิ์ อ่อนสูง ถูกฟ้องข้อหาิหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ (ข่าวที่สื่อกระแสหลักไม่ตีพิมพ์…ตามระเบียบ ยกเว้น Bangkok Post) แล้วทำให้นึกถึงบทความชิ้นนี้ของ อ.นิธิ เอียวศรีวงศ์

(หลังจากที่ไปอ่านความเห็นต่อกรณีนี้ตามเว็บบอร์ดต่างๆ ก็ยิ่งรู้สึกเศร้ากับภาวะ “ไร้วุฒิภาวะ” ของสังคม ทำไมการแยกแยะระหว่าง “เรื่องที่ควรเป็นกฎหมาย” กับ “เรื่องที่ควรเป็นค่านิยม/ศีลธรรม” ถึงได้เป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญที่จะอธิบายให้คนหลายๆ คนเข้าใจ? และทำไมคนไทยหลายคนจึงยังไม่เข้าใจคำว่า “สิทธิและเสรีภาพในการแสดงออก”? :/ )

หลัก 6 ประการซึ่งถูกประกาศในเช้าวันที่ 24 มิถุนายน 2475 มีใจความว่า

1. จะต้องรักษาความเป็นเอกราชทั้งหลาย เช่น เอกราชในบ้านเมือง ในทางศาล ในทางเศรษฐกิจของประเทศไว้ให้มั่นคง
2. จะรักษาความปลอดภัยในประเทศ ให้การประทุษร้ายต่อกันลดน้อยลงให้มาก
3. จะต้องบำรุงความสมบูรณ์ของราษฎรในทางเศรษฐกิจไทย รัฐบาลใหม่จะพยายามหางานให้ราษฎรทำโดยเต็มความสามารถ จะร่างโครงการเศรษฐกิจแห่งชาติ ไม่ปล่อยให้ราษฎรอดอยาก
4. จะต้องให้ราษฎรได้มีสิทธิเสมอภาคกัน (ไม่ใช่ให้พวกเจ้ามีสิทธิยิ่งกว่าราษฎรเช่นที่เป็นอยู่)
5. จะต้องให้ราษฎรได้มีเสรีภาพ มีความเป็นอิสสระ เมื่อเสรีภาพนี้ไม่ขัดต่อหลัก 4 ประการ ดังกล่าวแล้วข้างต้น
6. จะต้องให้มีการศึกษาอย่างเต็มที่แก่ราษฎร

…………………………………………………………………………………………..

อย่างตรงไปตรงมานะครับ ในทัศนะของผม ผมคิดว่าการอภิวัฒน์ของท่านอาจารย์ปรีดีคือความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ไทย เพราะว่าเราชอบคิดว่า ความสำเร็จของวันที่ 24 มิ.ย. 2475 คือการอภิวัฒน์ แต่ผมคิดว่าท่านอาจารย์ปรีดีไม่ได้คิดอย่างนั้น

24 มิ.ย. 2475 เป็นเงื่อนไขประการแรกที่จะมีการอภิวัฒน์โดยเริ่มจาการยึดอำนาจจากพวกเจ้า ซึ่งไม่พร้อมที่จะดำเนินการอภิวัฒน์ประเทศไทย และก็อย่างที่ทุกท่านก็ทราบอยู่แล้วว่าท่านอาจารย์ปรีดีไม่ประสบความสำเร็จในการอภิวัฒน์ประเทศไทย ถูกขับไล่ให้ไปอยู่ต่างประเทศจากกรณีเค้าโครงเศรษฐกิจ เพราะฉะนั้นการอภิวัฒน์ก็ล้มเหลวมาโดยตลอด รวมทั้งหลัก 6 ประการด้วย

ในหนังสือเชิญมาร่วมงานบอกว่า รัฐบาลไทยทุกรัฐบาลมาจนถึงปัจจุบันนี้ ใช้นโยบายตามหลัก 6 ประการทั้งสิ้น ซึ่งผมคิดว่าไม่จริง รัฐบาลทุกรัฐบาลเบี้ยวหลัก 6 ประการมาโดยตลอด ตั้งแต่ 2475 จนกระทั่งถึงปัจจุบัน เบี้ยวหลัก 6 ประการมาโดยตลอดโดยวิธีการ 2 อย่าง คือ

วิธีเบี้ยว วิธีที่ 1 หลัก 6 ประการถูกตีความให้เป็น 6 ทั้งๆ ที่ผมคิดว่า เห็นได้ชัดเจนว่า หลัก 6 ประการสัมพันธ์เกี่ยวโยงกันอย่างแยกจากกันไมได้ เพราะเราไม่สามารถพูดเรื่องอธิปไตยหรือเอกราชของประเทศให้หลุดไปจากเรื่องของความกินดีอยู่ดี เรื่องเศรษฐกิจบ้านเมืองเรื่องเดียวกัน

แล้วก็คงจำได้นะครับว่า จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ยึดครองประเทศไทย แล้วดำเนินนโยบายพัฒนา นโยบายการพัฒนาคืออะไร นโยบายพัฒนาคือการตัดสินใจว่าทรัพยากรที่มีอยู่นั้นเอาไปใช้ทำอะไร ให้ใครเป็นคนใช้ ใครเป็นคนได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ถามว่า คุณดำเนินนโยบายการพัฒนาโดยไม่มีอำนาจทางการต่อรองทางการเมืองได้ไหม ทรัพยากรชนิดนี้อยู่ในลักษณะนี้ วันหนึ่งรัฐบอกว่า เฮ้ย ทรัพยากรใช้แบบนี้มันไม่รวยหรอก เอาไปให้ไอ้หมอนั่นใช้ดีกว่า ประเทศจะได้รวย ถามว่าระบบนี้คืออะไร
Read the rest of this entry »

Popularity: 3% [?]

[เมื่อวานไปเล่น “5-minute freeze” ที่หน้ามาบุญครองกับสยามพารากอน (สองรอบ) มา สนุกมากๆ ขอขอบคุณคุณ PaePae, jedineko, โปจิ และท่านอื่นๆ ที่ร่วมกันจัด วีดีโอยังไม่เสร็จเรียบร้อยดี เสร็จเมื่อไหร่จะเอามาเผยแพร่ ระหว่างนี้ติดตามความคืบหน้าได้จาก Forum ของ Thai Viral Video Project]

เพิ่งแปลบทความดีๆ ของ Elizabeth Warren แห่ง Harvard Law School ลงโอเพ่นออนไลน์ไปหมาดๆ เลยอยากเอามาเผยแพร่ในนี้ด้วย ตอนนี้ประเด็นเรื่องขอบเขตการกำกับดูแลภาคการเงิน ที่ปะทุขึ้นเป็นวิวาทะสาธารณะหลังเกิดวิกฤตซับไพรม กำลังเป็น “ประเด็นร้อน” ที่ได้รับการพูดถึงอย่างกว้างขวางในหลายแวดวงในอเมริกา โชคร้ายที่สื่อมวลชนและนักวิชาการไทยยังไม่ค่อยติดตามหรือรายงานเรื่องนี้กันเท่าที่ควร ทั้งๆ ที่นี่เป็นวิวาทะครั้งสำคัญมากที่จะเป็นประโยชน์มากมายต่อธุรกิจการเงิน นักกฎหมาย องค์กรคุ้มครองผู้บริโภค และประชาชนไทยทั้งหลายผู้เป็น “ลูกหนี้” หวังว่าในช่วงเวลานับจากนี้จะได้ยินการถกเถียงเรื่องนี้ในเมืองไทยมากขึ้น เพราะวิกฤตซับไพรมยังไม่มีทีท่าว่าจะ “หายไป” ง่ายๆ (อ่านบทความนี้แล้วจะเข้าใจเหตุผลว่าทำไม)

ทำให้เงินกู้ปลอดภัยกว่าเดิม : เหตุผลที่รัฐควรกำกับดูแลตลาดสินเชื่ออเมริกัน

แปลจาก Making Credit Safer - The Case For Regulation เขียนโดย Elizabeth Warren อาจารย์คณะนิติศาสตร์และผู้อำนวยการหลักสูตรกฎหมายสำหรับตุลาการ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด โดย สฤณี อาชวานันทกุล ตัวหนาเน้นโดยผู้แปล

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อเครื่องปิ้งขนมปังที่มีโอกาสหนึ่งในห้าที่จะระเบิดเป็นไฟและเผาบ้านคุณจนวอดวาย แต่คุณกลับสามารถรีไฟแนนซ์บ้านคุณด้วยเงินผ่อนที่มีโอกาสหนึ่งในห้าเหมือนกันที่จะทำให้ครอบครัวคุณต้องถูกไล่ออกไปนอนกลางถนน และสินเชื่อบ้านแบบนี้จะไม่เปิดเผยความเสี่ยงดังกล่าวด้วยซ้ำ ในทำนองเดียวกัน มันเป็นไปไม่ได้ที่คนขายเครื่องปิ้งขนมปังจะเปลี่ยนราคาของมันหลังจากที่คุณซื้อไปแล้ว แต่หลังจากที่คุณเซ็นสลิปบัตรเครดิต บริษัทบัตรเครดิตสามารถขึ้นราคาสินเชื่อที่คุณใช้ในการซื้อของอีกสามเท่า ถึงแม้ว่าคุณจะทำตามเงื่อนไขทุกอย่างโดยไม่เคยบิดพลิ้ว ทำไมผู้บริโภคจึงปลอดภัยเวลาพวกเขาซื้อสินค้าที่มองเห็นด้วยเงินสด แต่ต้องอาศัยความกรุณาของเจ้าหนี้เมื่อเขาใช้ผลิตภัณฑ์ทางการเงินพื้นๆ อย่างสินเชื่อบ้านและบัตรเครดิต?

ความแตกต่างระหว่างตลาดสองตลาดนี้คือการกำกับดูแลของภาครัฐ ถึงแม้ว่าคำนี้จะกลายเป็นคำหยาบในกรุงวอชิงตันตั้งแต่สมัยที่โรนัลด์ เรแกน เป็นประธานาธิบดี “การกำกับดูแล” ก็เป็นสิ่งที่เอื้อต่อการเติบโตของตลาดสินค้าอุปโภคบริโภค สินค้าเหล่านี้แทบทุกชิ้นในอเมริกาต้องผ่านกฎระเบียบพื้นฐานด้านความปลอดภัย นานก่อนที่มันจะปรากฏบนหิ้ง ในขณะที่ผลิตภัณฑ์สินเชื่อถูกกำกับดูแลแบบลุ่มๆ ดอนๆ ตามยถากรรม ด้วยชุดกฎหมายระดับชาติและระดับมลรัฐที่ล้มเหลวที่จะปรับตัวตามการเปลี่ยนแปลงของสภาวะตลาด นอกจากนี้ การกำกับดูแลที่มีประสิทธิผลในตลาดสินค้าที่จับต้องได้ยังสนับสนุนให้เกิดนวัตกรรมใหม่ๆ มากมาย ที่ทำให้สินค้าเหล่านี้มีความปลอดภัยและทันสมัยขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่นวัตกรรมในผลิตภัณฑ์ด้านการเงินมีแต่นำไปสู่เงื่อนไขซับซ้อนที่ไม่มีใครเข้าใจ และพฤติกรรมไร้ความปรานีที่ทำให้ครอบครัวของคนทั่วไปต้องพึ่งพิงความกรุณาของคนเขียนสัญญา

Read the rest of this entry »

Popularity: 2% [?]

เชื่อว่าท่านผู้อ่านบล็อกนี้หลายคนคงเคยเห็นวีดีโอ “5-minute freeze” บนยูทูบ ที่เริ่มจาก Grand Central Station ในนิวยอร์กก่อน…

หลังจากนั้น Improv นี้ก็แพร่สะพัดอย่างรวดเร็วไปทั่วโลกภายในเวลาไม่ถึงสองเดือน รวมทั้งประเทศเพื่อนบ้านเราด้วย ไม่ว่าจะเป็น มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ฮ่องกง เซี่ยงไฮ้ ฯลฯ

จะเห็นว่า “street art” แบบนี้ ยิ่งมีคนร่วมเยอะยิ่งสนุก อันนี้ของลอนดอน:

ดูของเมืองอื่นๆ ได้ที่ หน้านี้ของ Improv

คุณอยากเป็นส่วนหนึ่งของ street art เท่ๆ แบบนี้ไหม? มาร่วมกันเปิดมิติใหม่ของ improv ในกรุงเทพฯ ด้วยการเป็นนักแสดง ตากล้อง ช่วยวางแผน กิจกรรม “freeze in Bangkok” วันอาทิตย์ที่ 20 เม.ย. นี้ เวลาบ่ายสามโมงตรง อ่านรายละเอียดได้ที่นี่

งานของผู้เขียนยังท่วมหัวเอาตัวไม่รอด แต่พอเห็นเรื่องแบบนี้ แหม มันอดใจไม่ได้จริงๆ

แล้วเจอกันวันอาทิตย์ค่ะ

Popularity: 2% [?]

[UPDATE 20/4/51 เอาไฟล์ดาวน์โหลดออกหมดแล้ว เปลี่ยนไปลิ้งก์ playlist ใน imeem แืทน ยกเว้นอัลบั้ม คนเขียนเพลง บรรเลงชีวิต หลังจากที่มีผู้หวังดีท้วงติงมาทางอีเมล์ว่าไม่ควรละเมิดลิขสิทธิ์เจ้าของโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อน และเดี๋ยวจะมี “เว็บเลือด” ที่หากินกับการดาวน์โหลด ถ้าลิ้งก์มาหาที่นี่ จะลำบากกันเปล่าๆ และส่งเสริมให้คนเสียนิสัยด้วย ท่านผู้หวังดีฝากบอกมาด้วยว่า ถ้าใครสนใจอัลบั้มคลาสสิกเหล่านี้ ลองไปหาที่ร้าน BP ตรงเวิ้งนาครเกษม ขอขอบคุณท่านผู้หวังดีมา ณ ที่นี้ ]

เมื่อเช้าเห็นคุณ Borworn เขียนมาขออัลบั้ม “คนเขียนเพลง บรรเลงชีวิต” ของ ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ ก็ทำให้นึกขึ้นได้ว่าได้ฟังอัลบั้มนี้ไปครั้งเดียว ตั้งแต่ไปดาวน์โหลดมาเก็บไว้เป็นปีแล้ว (จากเว็บอะไรก็จำไม่ได้แล้วด้วย) ขอแบ่งปันอัลบั้มคลาสสิกชุดนี้ให้ทุกท่านโดยทั่วกัน เพราะเริ่มจะหายากแล้ว อย่าว่าแต่เทปเลย แผ่นผี MP3 ก็ใช่ว่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ

ไหนๆ จะอัพโหลดเพลงทั้งที ก็อยากแบ่ง(แกมอวดแกมขอร้องให้ช่วยกันฟัง)อัลบั้มแนวเดียวกันชุดอื่นที่ชอบมากๆ ด้วย เพราะหลังจากที่เคยอัพโหลด 12 ราศี ของวงตาวัน ไปนานแล้ว ก็ยังไม่เคยแนะนำอัลบั้ม progressive rock ชุดอื่นๆ เสียที วันนี้ขอแนะนำทีเดียวเลยก็แล้วกันนะคะ เชิญฟังกันได้ตามสบายโดยคลิ้กที่รูปอัลบั้มด้านล่าง (ลิ้งก์ไปหา playlist ออนไลน์ ที่เก็บไว้ใน imeem ยกเว้น คนเขียนเพลง บรรเลงชีวิต)

ส่วนอัลบั้ม ม็อบ ของวงตาวัน ผู้เขียนไม่มีปกเทปแล้ว (ถ้าใครจะสแกนให้ก็จะเป็นพระคุณอย่างสูง) เชิญคลิ้กที่นี่เพื่อฟัง (จริงๆ แล้วมีชุด หุ่นกระบอก ด้วย แต่มีเพลงไม่เต็มอัลบั้มเลยไม่อยากเอาขึ้น ถ้าใครจะกรุณาโพสลิ้งก์ MP3 ให้ก็จะเป็นพระคุณอย่างสูงเช่นกัน โดยเฉพาะเพลงเอกในชุดนี้คือ “หุ่นกระบอก” )

ผู้เขียนคิดว่าอัลบั้มทั้งหมดนี้ “คลาสสิก” จริงๆ เพราะวันนี้โหลดใส่ iTunes มาฟังใหม่ก็ยังเพราะ ไม่เชยทั้งเนื้อหาและดนตรีแม้ว่าเวลาจะผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ชุดที่ผู้เขียนชอบมากเป็นพิเศษคือ ในทรรศนะของข้าพเจ้า ของ มาโนช พุฒตาล และ Shambala ของ พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา สองสุดยอด concept album ที่นำแนวคิดหนักๆ ทางศาสนามาร้อยเรียงในทั้งดนตรีและเนื้อเพลงได้อย่างสอดคล้องกลมกลืน ให้ทั้งแง่คิดและสุนทรียภาพ ฟังเมื่อไหร่ก็จับใจเมื่อนั้น
Read the rest of this entry »

Popularity: 2% [?]

ยังยุ่งมากๆ กับงานวิจัย(ซึ่งพยายามเขียนในแบบที่อยากเขียน คือจริงจังแต่ไม่เป็นวิชาเกิน) งานเขียน(ซึ่งพยายามทำให้มันหนักแน่นเหมือนงานวิจัยที่ไม่น่าเบื่อ) งานหลวง(ที่ใช้เวลาทำน้อยว่างานราษฎร์) งานราษฎร์(ที่สนุกจนกลายเป็นงานอดิเรกไปแล้ว) งานอดิเรก(ที่ใช้เวลากับมันมากจนคิดว่าจะหาทางแปลงเป็นงานหลวง (คือทำแล้วได้เงิน) บ้างดีกว่า) ฯลฯ สิ่งที่อยากจะเขียนลงบล็อกจึงต้องเก็บไว้ก่อน (ครั้นจะเขียนเรื่องการเมืองก็เบื่อ เอียน ปวดหัวจนเขียนไม่ออก เฮ่อ!) วันนี้จึงขอแบ่งปันเว็บไซต์ฝรั่งบางอันที่มีวีดีโอ “เจ๋งๆ” มาขัดตาทัพไปก่อนนะคะ จริงๆ เคยตั้งใจจะเขียนอธิบายว่าเว็บไซต์และบล็อกต่างๆ ที่ลิงก์ไปหาจากเมนูขวามือของบล็อกนี้คืออะไรบ้าง ทำไมถึงติดตาม ฯลฯ แต่ต้องใช้เวลาเยอะกว่านี้มาก ลิสต์คร่าวๆ + โพสตัวอย่างวีดีโอให้ดูก่อนก็แล้วกัน

(อนึ่ง ถ้าใครอยากดูวีดีโอที่ผู้เขียนชอบมากๆ ในบรรดาวีดีโอฟรีที่มีให้ดูไม่อั้นบนอินเทอร์เน็ต ติดตามได้จากหน้า Fringer’s video บน vodpod กะจะทยอยใส่ลิ้งก์วีดีโอโปรดไปเรื่อยๆ)

1. TED Talks - สุดยอดเล็กเชอร์ แหล่งรวมนักคิดหัวก้าวหน้า …รวมทั้งหลายต่อหลายคนที่เขียนเล่าในคอลัมน์คนชายขอบไปแล้ว (และกำลังจะตามมาอีกเยอะ ยังไม่ทิ้งคอลัมน์นี้นะคะ เพียงแต่ไม่มีเวลาว่างเขียน เพราะคนต่อๆ ไปที่อยากจะเล่ามีความคิด “ก้าวหน้า” มากจนเริ่มจะเล่ายากแล้ว (ภาษาไทยยังไม่แข็งแรงพอ) )

2. GOOD Magazine video section - นำเสนอข้อมูลด้านสังคม สิ่งแวดล้อม ฯลฯ ที่สลับซับซ้อนได้เก่งมาก (นิตยสารออนไลน์ชื่อเดียวกันก็เจ๋งไม่แพ้กัน)